Kostaq Stefa – kur bukuria shndërrohet në provë materiale të krimit

nga Shpend Sollaku Noe

Ne shtetin e shemtuar qe vriste atdheun e bukur. Te metamorfozes se medalieve te ringjallura si pranga, te zinxhireve e drynave me celesa te hedhura ne lume. Te damkosjes se trurit me vula inkandeshente. Te rrenkethjes se barit. Te llurbes qe dergoi nen trikembesh auditorin. Te plumbit pas veshit qe perdrodhi besen. Te ligjit te pjelle prej urrejtjes qe vuri nen thembera te brishten e mbetur pa mbrojtje. Te thirkes pas shpine qe theri perqafimin.

Kostaqi i bukur

Kostaq Stefa ishte nje poet shqiptar i ndeshkuar nga regjimi komunist. Lindur me 1920, regjimi e burgosi, e internoi, e beri te heshtej. Por nuk mundi te shtyp creerimin e tij.

Vepra e tij poetike, shkruar kryesisht ne ferr te burgimit dhe izolimit, mbetet deshmie e pathyeshme e lirise shpirterore mbi tiradin. Cdo varg i tij ishte akt guximi.

I arrestuar fillimisht ne 1947, Kostaq Stefa u ndeshkua me vdekje per "agjitacion e propagande kunder pushtetes". Por denimin e vdekjes ia ndryshuan me internim. Vitet me te gjata te jetes se tij i jetoi i burgosur, i internuar, i perbuzur nga sistemi.

Jeta me bukuri te shkrimit u kushtoi pagese shume te larte. Megjithate, vepra e tij shpall fitoren e shpirtit mbi burgimin fizik.

Cfare ishte fajet e tij? Poete e bukur. Ne shtetin komunist, bukuria e vepres se tij u be prova materiale e krimit te tij.

Dhe kur shpirtrat e medhenj vuajne, ata behne me te medhenj. Sepse vuajtja s'i shtyp dot krahe gjenise; ajo i ben krahe.

Kjo eshte historia e Kostaq Stefes, poetit shqiptar, te cilit i moren cdo gje - lirine, vitet, shendetin - por nuk i moren dot shpirtin dhe zanin.

E zanin ate ende e degjon, duke jehuar nepermjet vargjeve qe s'plaken.